ကၽြႏ္ေတာ္ႏင့္အခ်စ္

အခ်စ္ဆိုတာ
ခ်ိဳတာလား.......... ခ်ဥ္တာလား........ခါတာလား................စပ္တာလား................
ကၽြန္ေတာ္အတြက္ကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ခ်ိဳခ်ဥ္ဖန္စပ္ ေတြကို စတူေရာျပီး သုပ္ထားတဲ ေခါက္ဆြဲသုပ္ တစ္ပြဲလိုပါပဲ................စားေနတုန္းကေတာ့ အရသာရွိမလိုလိုနဲ ့ အရမ္းကို စားလို ့ေကာင္းတယ္.....
စားျပီးခါနီးမွ အစပ္ရဲ ့အရသာကို ခံစားရသလိုပဲ လူတစ္ေယာက္ကို လက္လႊတ္ဆံုးရွုံုးရမွသူ ့ရဲတန္ဖိုး
ကိုသိလာရတယ္........... ဒဏ္ရာရထားတဲ ့ ႏွလံုးသားတစ္စံုကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ ့လူတစ္ေယာက္က
ေပ်ာ္ရြင္မူဆိုတာကို မက္ေမာမိတာေတာ့ အျပစ္မဟုတ္ဘူးထင္တယ္........

ဒါေပမဲ ့ ေပ်ာ္ရြင္ေအာင္ဆိုျပီး အေပ်ာ္အတုေလးေတြ ဖန္တီးျပီးေတာ့ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းႀကည့္တယ္ .....
အတုအရာင္ဆိုတာ ခဏတာပါပဲ.. တည္ျမဲတဲ ့ အတုအေယာင္ဆိုတာ မရွိႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိေပမဲ ့.......
အတုေတြနဲ ့ပဲအသက္ဆက္ခဲ ့ရတယ္ ..တကယ္ေတာ့ အလြမ္းဆိုတာကို အခ်ိန္ကသာ ကုစားႏို္င္မွန္းေတာ့
သိပါတယ္... ... ၂ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေတြတာႀကာသြားေပမဲ ့ေမ့လို ့မရဘူး..... အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ကာမွ
ေမ့ႏို္င္မွာလဲ .............ငိုေနတဲ ့လူတစ္ေယာက္ကသူပံုကိုေတြ ့ရင္ စိတ္မခ်မ္းသာမွာဆိုးလို ့ လူရြင္ေတာ္
မ်က္ႏွာဖံုးကိုတပ္ျပီး ေရွာက္သြားေနရတဲ ့ဘ၀အေတာ္ကိုဆိုးပါလားေနာ္......................